اين اشعارو تو يه كتاب قديمي پيدا كردم،خوشم اومد اينجا مينويسم حال كنيد(انگار به درد حالام
ميخوره)نكته ي جالبش اينه كه انتخاب تصويرهاي كتاب از محمدرضا شريفي نيا و هدي حاجيانه و
كتاب هم معلوم نيست مال چه ساليه.بريم:
حضور و غياب
دست ناظم
با چكش در هوا چرخيد
نفسهاي صبح معصوميت را دريد
بروي تكه آهن سرخي كه بر گردن صنوبر مدرسه آويخته بود
زنگ زنگ زنگ
سكوت،معصوميت را شكنجه ميداد
اولين دعا براي من آشكارا
نفرين بود
برپا!
برجا!
من،حاضر نگفتم.
-وقتي حاضر نگفتي
غايبي!
شاعر:كبري سعيدي
زنگ اول : فارسي
بابا نان داد.
بابا آب داد.
در كلاسهاي ابتدايي به ما دروغ گفتند
باب نان داد!!
اگر گذرت به سفره ي خالي ما افتاد
آنوقت خواهي فهميد كه:
نان واژه اي سه حرفي است،
كه فقط در كتابها مي شود ديد.
اگر بيايي،
اگر بيايي،
كف خانه ي اجاره ييمان را
با گرسنگي زينت خواهيم داد
اگر بياي.
شاعر: ؟
ادامه دارد...
